Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2014

ΠΟΙΟΣ θά πέταγε ΠΕΝΤΕ (5) εὐρῶ γιά νά ἀγοράσῃ …ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ πού θά στολίση στό …σαλόνι του;;;

Δείτε την παρακάτω εικόνα της ξανθιάς που κοιμάται και απαντήστε μου:ΠΟΙΟΣ θά πέταγε ΠΕΝΤΕ (5) εὐρῶ γιά νά ἀγοράσῃ ...ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ;;;;;1 -Ποιος από εμάς θα έδινε 5 ευρώ για να κρεμάσει στο σαλόνι του την συγκεκριμένη ζωγραφιά, σε διαστάσεις 90Χ90 εκ; -Ποιος κριτικός τέχνης θα αποκαλούσε το συγκεκριμένο σκίτσο …«έργο τέχνης»; -Ποιος Οίκος Δημοπρασιών θα δεχόταν να ασχοληθεί με την πώλησή του;
ΠΟΙΟΣ θά πέταγε ΠΕΝΤΕ (5) εὐρῶ γιά νά ἀγοράσῃ ...ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ;;;;;2Όμως όλα αλλάζουν όταν πρόκειται για …περιουσίους και …εκλεκτούς του Θεού!!!


Η συγκεκριμένη παπαριά βαφτίστηκε έργο τέχνης, επειδή την δημιούργησε ο …περιούσιος Roy Lichtenstein!!!
Το κύκλωμα των κριτικών τέχνης, που έχει μερίδιο από τις κομπίνες αυτές, εξύψωσε αυτό το έργο «τέχνης» στα ουράνια και οι οίκοι δημοπρασιών το προώθησαν, μιλώντας για τιμή πωλήσεως στα 30-40 …ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ δολάρια!!!

ΠΟΙΟΣ θά πέταγε ΠΕΝΤΕ (5) εὐρῶ γιά νά ἀγοράσῃ ...ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ;;;;;3 
Τελικά πωλήθηκε σε έναν μεγαλέμπορο διαμαντιών, τον κύριο GRAFF, επίσης …περιούσιο, προς μόνον …56 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ δολάρια (με τις κρατήσεις).
ΠΟΙΟΣ θά πέταγε ΠΕΝΤΕ (5) εὐρῶ γιά νά ἀγοράσῃ ...ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ;;;;;4ΠΟΙΟΣ θά πέταγε ΠΕΝΤΕ (5) εὐρῶ γιά νά ἀγοράσῃ ...ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ;;;;;5Σημειώστε ότι το σκίτσο ήταν …κλεμμένο από υπάρχον περιοδικό κόμικ.
Δηλαδή δεν ήταν καν …αυθεντικής επινοήσεως αλλά καλλιτεχνικό …«δάνειο».ΠΟΙΟΣ θά πέταγε ΠΕΝΤΕ (5) εὐρῶ γιά νά ἀγοράσῃ ...ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ;;;;;6

 

Στο πρωτότυπο η ξανθιά έκλαιγε…αλλά ο Lichtenstein έσβησε τα δάκρυα και την παρουσίασε ως κοιμισμένη … με τα φρύδια …συνοφρυωμένα .

ΠΟΙΟΣ θά πέταγε ΠΕΝΤΕ (5) εὐρῶ γιά νά ἀγοράσῃ ...ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ;;;;;7 Γι’ αυτόν μην απορείτε που σπουδαίοι καλλιτέχνες καταλήγουν να κάνουν πορτραίτα σε …τουριστικές περιοχές και άλλοι, ασήμαντοι αλλά …περιούσιοι, αντιγράφουν ένα άγνωστο κόμικ  και …δοξάζονται για δεκαετίες!!!
Σίγμα
Υ.Γ. Το κλεμμένο σκίτσο πωλείται προς ΠΕΝΤΕ (5) ευρώ, σε διαστάσεις 920Χ90, προκειμένου ΟΛΟΙ μας να μπορέσουμε να αγοράσουμε το …«καλλιτεχνικό έργο» και να το απολαμβάνουμε καθημερινώς στο …σαλόνι μας!!!
 πηγή

Παρασκευή, 5 Σεπτεμβρίου 2014

Η ΛΑΪΚΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ




Θεόφιλος: "Η Λάρισσα με τον ποταμό Πηνειό"
του Γεράσιμου Γ. Γερολυμάτου

Με τον όρο «Λαϊκή ζωγραφική» αποκαλούμε ένα είδος της ζωγραφικής τέχνης, χαρακτηριστικά του οποίου πρέπει να θεωρούνται, η ανεπιτήδευτη γνησιότητα των δημιουργών, ο αυθορμητισμός της έκφρασης, η απλή και δίχως καινοτόμους τρόπους χρήση των εκφραστικών- ζωγραφικών μέσων.

Ο προσδιορισμός «Λαϊκός», υποδηλώνει την άμεση σύνδεση του δημιουργού με την καλλιτεχνική παράδοση, όπως την αντιλαμβάνεται το ευρύτερο φάσμα ενός λαού και ταυτόχρονα τη συναισθηματική συνάρτηση της έκφρασης με την πρωτογενή βιωματική εμπειρία του καλλιτέχνη, αλλά και του λαού προς τον οποίο το έργο του απευθύνεται. 

Για το λόγο αυτό, η πλειονότητα των έργων που θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν ως «λαϊκά», περιλαμβάνουν στη θεματολογία τους θέματα που αποτελούν καθημερινά βιώματα ή συλλογικές μνήμες του παρελθόντος και που σκοπό έχουν την υπενθύμιση τους και την αφύπνιση της συναισθηματικότητας του θεατή.

Μαρία Πωπ: "Λαϊκή γειτονιά"
Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της λαϊκής ζωγραφικής και των λαϊκών δημιουργών. είναι η έλλειψη της ακαδημαϊκής καλλιτεχνικής εκπαίδευσης και γνώσης, η οποία έχει ως αποτέλεσμα την απουσία της έντεχνης διατύπωσης στα έργα τους, όπως αυτή διαφαίνεται στην ακρίβεια του σχεδίου, στη γνώση των νόμων της προοπτικής, στην πολυπλοκότητα της σύνθεσης και των «υψηλών» νοημάτων, που συναντάμε σε άλλα είδη της έντεχνης ζωγραφικής. Κατά συνέπεια στην λαϊκή ζωγραφική παρατηρούμε μια υποχώρηση της διανοητικότητας, έναντι της αμεσότητας του συναισθηματικού στοιχείου, αφού η διανοητικότητα δεν αποτελεί το πλέον ουσιαστικό στοιχείο στη ζωγραφική έκφραση και διαδικασία.

Αυτή η έλλειψη της ακαδημαϊκής γνώσης στη ζωγραφική διατύπωση, δεν είναι και δεν αποτελεί πάντα καθοριστικό κριτήριο ή αρνητική προϋπόθεση για την αισθητική και εκφραστική αξία του λαϊκού έργου, που από την άποψη αυτή, είναι απλά και μόνο διαφορετικό από τα υπόλοιπα είδη. Από μια άλλη οπτική, η λαϊκή ζωγραφική, που θα μπορούσε να ονομαστεί και «πριμιτιβισμός», δηλαδή πρωτογονισμός, διατηρεί ακέραια τη δύναμη της αθωότητας της απλής και ανεπιτήδευτης όρασης, που συναντάμε στις εικόνες των πρωτόγονων και των παιδικών ζωγραφιών, ακριβώς εξαιτίας της έλλειψης της ακαδημαϊκής καλλιτεχνικής εκπαίδευσης, καθώς η γνώση πολύ συχνά αφαιρεί από την αθωότητα και οδηγεί στην επιτήδευση της έκφρασης.

Παν. Ζωγράφου: "Η μάχη στους Μύλους"
Στην λαϊκή ζωγραφική πρέπει να περιληφθούν επίσης, έργα περασμένων εποχών που έχουν άμεση σχέση με την παράδοση, λαϊκή και θρησκευτική, όπως είναι οι εικόνες ξυλογραφιών στα διάφορα Συναξάρια και τους Βίους των Αγίων, διακοσμητικά μοτίβα και αναπαραστάσεις σε υφαντά κλπ. Ανάμεσα στα προσφιλή θέματα της λαϊκής ζωγραφικής συγκαταλέγονται εικόνες παρμένες από τους μύθους και τους λαϊκούς θρύλους, την ιστορία, την θρησκευτική παράδοση, λαϊκά ήθη και έθιμα, εικόνες από την ύπαιθρο και τους ανθρώπους της, διάφορα υπό εξαφάνιση επαγγέλματα κ.α.

Κορυφαίοι ανάμεσα στους Έλληνες λαϊκούς ζωγράφους είναι ο Παναγιώτης Ζωγράφος που φιλοτέχνησε τις αναπαραστάσεις μαχών του 1821, υπό την καθοδήγηση του στρατηγού Μακρυγιάννη, ο πολύ γνωστός σε όλους Θεόφιλος Χατζημιχαήλ από την Λέσβο, η Μαρία Πώπ, ενώ από τους ξένους παγκόσμια γνωστός είναι ο τελώνης, Γάλλος ζωγράφος Ρουσσώ.

Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2014

ΚΛΑΣΙΚΟΙ ΠΙΝΑΚΕΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΕΧΟΥΝ ΚΡΥΜΜΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΑ !


Πολλές φορές οι ζωγράφοι κάνουν διορθώσεις στα έργα τους ακόμη κι όταν αυτά έχουν ολοκληρωθεί. Οι λόγοι eίναι κάθε φορά διαφορετικοί. Με απλή παρατήρηση του πίνακα οι διαφοροποιήσεις σε είναι αντιληπτές, ωστόστο με
σάρωση του πίνακα με ακτίνες Χ οι αλλάγές αποκαλύπτονται και τα «μυστικά» του πίνακα φανερώνονται.
Ας δούμε μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα:
1.) Η φάλαινα στον πίνακα του Hendrick Van Anthonissen «Σκηνή στην Παραλία»
Perierga.gr - Κλασικοί πίνακες ζωγραφικής έχουν κρυμμένα μυστικά!
Όταν ο πίνακας του Ολλανδού ζωγράφου βρήκε το δρόμο του προς ένα μουσείο, ο συντηρητής αναρωτήθηκε τι κοιτούν οι άνθρωποι στην παραλία. Τελικά αποκαλύφθηκε ότι μια φάλαινα ήταν ο λόγος της συγκέντρωσης του πλήθους. Οι ερευνητές πιστέυουν ότι η φάλαινα αφαιρέθηκε για λόγους αισθητικής, καθώς κανείς δεν θα ήθελε μια νεκρή φάλαινα στο σαλόνι του.
2.) Η φιγούρα πίσω από τον «Ηλικιωμένο Κιθαρίστα» του Πικάσο
Perierga.gr - Κλασικοί πίνακες ζωγραφικής έχουν κρυμμένα μυστικά!
O Πικάσο είχε κάποια δύσκολα χρόνια στη ζωή του. Κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής δεν μπορούσε να αντέξει οικονομικά την προμήθεια υλικών. Έτσι, χρησιμοποίησε παλιούς καμβάδες που ήδη είχαν πάνω τους σχέδια.
Μια τέτοια περίπτωση είναι ο συγκεκριμένος πίνακας. Με την προσεκτική εξέταση του πίνακα μπορούμε να δούμε το περίγραμμα ενός άλλου σχήματος. Οι ακτίνες X αποκαλύπτουν μια γυναίκα που κρατάει ένα παιδί.
3.) Η μυστηριώδης εξαφάνιση του Βασιλιά της Ρώμης
Perierga.gr - Κλασικοί πίνακες ζωγραφικής έχουν κρυμμένα μυστικά!
Το πορτραίτο του Jacques de Marquet Montbreton de Norvins ζωγραφισμένο από τον Jean-Auguste-Dominique Ingre είναι ένα από τα πιο διάσημα παραδείγματα της πολιτικής επιρροής στην τέχνη. Το πορτραίτο του απεικονιζει τον επικεφαλής της αστυνομίας της Ρώμης, αφού ο Ναπολέων είχε κατακτήσει την πόλη.
Οι ερευνητές έχουν αποδείξεις ότι μια προτομή του γιου Ναπολέοντα (ο οποίος είχε τον τίτλο του βασιλιά της Ρώμης από τον πατέρα του) ήταν αρχικά στο κάδρο. Ωστόσο, μετά την ήττα του Ναπολέοντα, ο καλλιτέχνης θεώρησε πώς δεν ήταν ασφαλές να τον συνδέσουν με το Ναπολέοντα, και η κεφαλή καλύφθηκε.
4.) Νεκρό παιδί ή καρότσι με πατάτες;
Perierga.gr - Κλασικοί πίνακες ζωγραφικής έχουν κρυμμένα μυστικά!
«Ο άγγελος» είναι ένας πίνακας του Γάλλου Jean-François Millet από το 1859. Απεικονίζει δύο αγρότες στο χωράφι να κοιτούν ένα καρότσι με πατάτες. Η επεξεργασία μα ακτίνες Χ έδειξε ότι στη θέση του καροτσιού υπήρχε ένα μικρό φέρετρο.
Ο πίνακας σαρώθηκε με ακτίνες Χ όταν ο διάσημος Σαλβατόρ Νταλί επέμενε πώς ο πίνακας απαικονίζει μια σκηνή από κηδεία και αποδείχτηκε πως είχε δίκιο.
5.) Η «Προετοιμασία της Νύφης» δεν είναι ακριβώς αυτό που φαίνεται
Perierga.gr - Κλασικοί πίνακες ζωγραφικής έχουν κρυμμένα μυστικά!
Το έργο «Προετοιμασία της νύφης» είναι ένας ημιτελής πίνακας, που ήταν μέρος μιας σειράς που απεικονίζει τις παραδόσεις της γαλλικής αγροτικής ζωής από τον Gustave Courbet. Ζωγραφίστηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1800.
Οι ακτίνες Χ αποκάλυωαν κάτι συγκλονιστικό. Αρχικά η σκηνή που απεικονίζεται είναι μια κηδεία, και η υποτιθέμενη νύφη είναι το πτώμα.

trelogiannis.blogspot.gr
από

Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου 2014

Η ευτυχισμένη βοσκοπούλα





Που ήσουν πέρδικα καημένη κι ήρθες το πρωί βρεγμένη;
Ήμουνα πέρα στα πλάγια στις δροσιές και στα χορτάρια.
Τι έτρωγες πέρα στα πλάγια στις δροσιές και στα χορτάρια;
Έτρωγα το Μάη τριφύλλι κι είμαι όμορφη στα χείλη
 

και το Θεριστή σιτάρι κι είμαι όμορφη στα καλή

και τον Αύγουστο ρογούλα κι είμαι ροδοκοκκινούλα.

Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2013

Η εικόνα της Γεννήσεως

Γέννηση
έτος 1546
Mονή Σταυρονικήτα
Ξύλο, αυγοτέμπερα, 53 x 34 εκ.
Kρητική σχολή. Θεοφάνης ο Kρής
 

Στην εικόνα της Γεννήσεως, που δεν διατηρεί τις αρχικές σε πλάτος διαστάσεις, δεσπόζει στη σύνθεση το βραχώδες σπήλαιο, που πυργώνεται σάν φλόγα. Στο κέντρο της σύνθεσης πάνω σ' ένα πλάτωμα, που δημιουργείται μπροστά στην είσοδο του σπηλαίου, εικονίζεται η Παναγία γονατιστή, και όχι ξαπλωμένη, όπως συνηθίζεται, με τα χέρια σταυρωμένα πρό του στήθους, προσκυνώντας τον Xριστό, που βρίσκεται στο σπήλαιο μέσα σε χαμηλή μαρμάρινη φάτνη. Πίσω από τη φάτνη τα δύο ζώα θερμαίνουν με την πνοή τους το θείο βρέφος, προς το οποίο κατευθύνεται μια πλατιά φωτεινή δέσμη θεϊκού φωτός από το άστρο. Γύρω και κάτω από το σπήλαιο είναι τοποθετημένες συμμετρικά οι δευτερεύουσες σκηνές, οι εμπνευσμένες από τα Eυαγγέλια, κανονικά και απόκρυφα, και οι οποίες πλαισιώνουν και συμπληρώνουν το κύριο θέμα της Γεννήσεως. Kάτω αριστερά εικονίζεται καθισμένος ο Iωσήφ σκεφτικός και απομονωμένος, συνοδευόμενος από ένα γέροντα βοσκό, που στηρίζεται στο ραβδί του. Kάτω δεξιά είναι τοποθετημένη η σκηνή του λουτρού, η οποία απορρέει από το απόκρυφο Eυαγγέλιο του Iακώβου. H σκηνή απαρτίζεται από τη μαία, δεξιά, μια γυναίκα ηλικιωμένη που κάθεται καταγής, κρατώντας στην αγκαλιά της τον Xριστό, ενώ παράλληλα δοκιμάζει τη θερμοκρασία του νερού στην κολυμπήθρα. Aριστερά της κολυμπήθρας μια νέα γυναίκα, η Σαλώμη, χύνει νερό από ένα σταμνί. Πίσω από τη μαία διακρίνονται μία γάτα και ένα σκυλί που δε σώζονται ολόκληρα.
Αμέσως δεξιά από τη φάτνη ένας νεαρός βοσκός, στεφανωμένος, παίζει φλογέρα μπροστά από μια ομάδα προβάτων. Λίγο πιο πάνω ένας άλλος βοσκός, που είναι όρθιος, δέχεται από έναν άγγελο το χαρμόσυνο μήνυμα, ενώ αριστερά της κορυφής ένας πυκνός όμιλος αγγέλων εικονίζεται δοξολογών. στην ίδια πλευρά, αλλά σε χαμηλότερο επίπεδο οι τρεις μάγοι έρχονται έφιπποι για να προσκυνήσουν, ατενίζοντας το άστρο που τους οδηγεί. Πάνω στο χρυσό βάθος της εικόνας, που επιστέφεται με ένα γαλάζιο τοξωτό πλαίσιο, είναι γραμμένη η ακόλουθη επιγραφή: H ΓENNHΣIΣ TOY X(PIΣTO)Y.
Από εικονογραφική άποψη η εικόνα της Γεννήσεως, εάν εξαιρέσουμε την στάση της Παναγίας, εντάσσεται στην παράδοση της κρητικής σχολής του 15ου αιώνα, που διαμορφώθηκε την περίοδο αυτή με βάση παλαιολόγεια πρότυπα (Xατζηδάκης 1977, αρ. 39, πίν. 35, 97. Xατζηδάκης 1986 (1), σ. 78-79. From Byzantium toEl Greco, 1987, αρ. 30. Xατζηδάκη 1993, αρ. 12).
Eιδικότερα η εικόνα της Mονής Σταυρονικήτα, που έχει το αυτό εικονογραφικό σχήμα με την τοιχογραφία της Γεννήσεως στο Kαθολικό της Mονής (1545-1546), εάν εξαιρέσουμε την Παναγία που είναι γονατιστή και όχι ξαπλωμένη, τόσο στο γενικό εικονογραφικό σχήμα, όσο και στις λεπτομέρειες απορρέει από την σκηνή της Γεννήσεως της εικόνας της Δεήσεως με το Δωδεκάορτο, έργο του Nικόλαου Pίτζου γύρω στο 1500, που βρίσκεται στο Σεράγεβο (Xατζηδάκης 1977, πίν. 202). Θά πρέπει ωστόσο να σημειώσουμε ότι το θέμα της γονατιστής Παναγίας, που δεν είναι οικείο στην εικονογραφία της Γεννήσεως στην τέχνη της Oρθόδοξης Aνατολής, εμφανίζεται για πρώτη φορά σε έργα της κρητικής σχολής του 15ου αιώνα, όπως είναι η σκηνή της Γεννήσεως στο τρίπτυχο του Nικ. Tζαφούρη (1489-1507) στην Πετρούπολη (Chatzidakis 1974 (2), πίν. IZ', 1-2). Aπό την παράδοση αυτή αντλεί ο Θεοφάνης τον εικονογραφικό τύπο της γονατιστής Παναγίας, τον οποίον χρησιμοποιεί όχι μόνο στην εικόνα της Γεννήσεως του Δωδεκαόρτου, αλλά και στην ομώνυμη τοιχογραφία στο Kαθολικό της Mονής (Πατρινέλης - Kαρακατσάνη, Θεοχάρη 1974, σ. 70. Xατζηδάκης 1986, σ. 71, εικ. 83).
πηγή Bιβλιογραφία: Chatzidakis 1969-1970, εικ. 69. Πατρινέλης - Kαρακατσάνη - Θεοχάρη 1974, σ. 70, εικ. 16. Tο Δωδεκάορτο, αρ. 2.

Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2013

Ο Πάμπλο Πικάσο αποκάλυψε: "Είμαι ένας απατεώνας"

Ο επιφανής ζωγράφος Πάμπλο Πικάσο σε συνέντευξή του στο συγγραφέα Τζιοβάνι Παπίνι είπε:
«Στην τέχνη, ο λαός δεν αναζητά πλέον ανακούφιση και εξύψωση. Αλλά οι
λεπτεπίλεπτοι, οι πλούσιοι, οι αργόσχολοι, αναζητούν το καινούργιο, το παράδοξο,
το πρωτότυπο, το ασυνήθιστο, το σκανδαλώδες. Και εγώ, από τον κυβισμό και
έπειτα, ικανοποίησα τους σοφούς και τους κριτικούς με όλες τις

ευμετάβλητες σαχλαμάρες που μου έρχονται στο κεφάλι,
και όσο λιγότερο με καταλάβαιναν τόσο περισσότερο με θαύμαζαν. Με το να διασκεδάζω με αυτά τα παιχνίδια, αυτές τις κουταμάρες, αυτές τις σπαζοκεφαλιές, έγινα διάσημος και μάλιστα πολύ γρήγορα. Και η διασημότης για ένα ζωγράφο σημαίνει πωλήσεις,
κέρδη, περιουσία, πλούτη. Και σήμερα -όπως ξέρεις- είμαι διάσημος, είμαι πλούσιος.
Αλλά όταν βρίσκομαι μόνος με τον εαυτό μου, δεν έχω το κουράγιο να θεωρούμαι
καλλιτέχνης με τη μεγάλη και την παλιά σημασία της λέξεως. Αυτοί ήσαν μεγάλοι
ζωγράφοι, ο Τζιότο, ο Ρέμπραντ, ο Τισιανός, ο Γκόγια.  

Δεν είμαι παρά ένας κοινός σαλτιμπάγκος, που κατάλαβε το πνεύμα των καιρών του και εξήντλησε όσο καλύτερα μπορούσε τη βλακεία, τη ματαιοδοξία, τη φιλοχρηματία των συγχρόνων του. Είναι πικρή η εξομολόγηση μου, πιο βλαβερή απ' όσο φαίνεται, αλλά έχει τη χάρη να είναι ειλικρινής».
(«Δημοσιογραφική» τεύχος Μαρτίου 1999, διά περισσότερα εις «Βήμα» 14-3-1999)

πηγή

Δευτέρα, 9 Σεπτεμβρίου 2013

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ


Η ζωγραφική είναι η τέχνη της απεικόνισης του κόσμου πού ζούμε αλλά και του κόσμου της φαντασίας μας.
Η μια πλευρά, αυτή πού έχει να κάνει με τον κόσμο πού βλέπουμε και νοούμε, και όσοι ζωγράφοι καταπιάνονται με τέτοια έργα, σχετίζετε με την λογική μας. Είναι η ανάγκη να αποδώσουμε την ομορφιά πού καθρεπτίζουν τά μάτια μας μέσα μας.
 Για τον λόγο λοιπόν αυτόν,  ότι  ζωγραφίζουμε αντιγράφοντας την φύση , είναι πάντα ωραίο , αποδεκτό, θαυμαστό , και συνήθως  ο καλλιτέχνης πού το  δημιούργησε χαρακτηρίζετε από το ευρύ κοινό  , Ζωγράφος.
Παρατηρούμε λοιπόν πώς αυτό πού συμμετέχει σε αυτήν την έκφραση, ζωγραφίζοντας τοπία, ανθρώπους , ζώα, άνθη, σπίτια , δρόμους, είναι  η αίσθηση της οράσεως.  Αυτό πού βλέπουμε και το εκφράζουμε με το πινέλο είναι η ανάγκη να  διαιωνίσουμε την όμορφη εκείνη εικόνα πού αντικρίζουμε  και μας αγγίζει μέσα μας. Μας  συγκινεί.
Τώρα,  ο κλασσικός ζωγράφος εννοείτε πώς  πάντα βάζει την φαντασία του ,  δεν είναι φωτογράφος.  Έτσι βλέπουμε ότι σε ένα τοπίο , ο δημιουργός του έργου , βλέπει τά χρώματα , τά σύννεφα, τά βουνά, το νερό, τά πουλιά πού πετούν, τά λουλούδια, με έναν δικό του τρόπο. Τελείως προσωπικό.  Ακόμα και η σύνθεση πού θα κάνει δύο διαφορετικών θεμάτων πού θα αποδώσουν ένα νέο τελείως θέμα αφορά την συμμετοχή της φαντασίας.
Όταν  ‘όμως ο καλλιτέχνης ζωγραφίζει  από τον κόσμο της φαντασίας του και μόνο , αφορά τον εσωτερικό και μόνο κόσμο του. Είναι η έκφραση του τι και πώς νοιώθει τά πράγματα του εξωτερικού κόσμου πού ερεθίζουν τις αισθήσεις του.  Όλες οι αισθήσεις λαμβάνουν μέρος. Μπορεί  η όσφρηση από  μόνη της να ερεθίσει την δημιουργικότητα του. Ένα άρωμα είναι ικανό να του γεννήσει πάρα πολλές εικόνες. Ένα συναίσθημα  πού  έχει ως αφορμή αναδύσεως από το άκουσμα  μιάς μελωδίας.  Η αίσθηση ενός αγγίγματος  μπορεί να τον παρασύρει να πιάσει τον χρωστήρα και να ανακατέψει τά χρώματα πάνω στον καμβά για να βγάλει την φαντασία του.
Αυτός όμως ο καλλιτέχνης πού ζωγραφίζει μόνο από τον κόσμο της φαντασίας του , δεν είναι πάντα αποδεκτός από το ευρύ κοινό.   
Έτσι λοιπόν βλέπουμε πώς από την μια ο ζωγράφος  πού αποδίδει κλασικά είναι και πιο εύκολο να γίνει εμπορικός ζωγράφος, ενώ  αυτός πού ζωγραφίζει τον κόσμο των συναισθημάτων πού του γεννά  έναν δικό του κόσμο  δεν είναι αποδεκτός πάντα από τους πολλούς.
Αυτό το βλέπουμε λοιπόν και στην ζωή γενικά.  Όσοι συμμετέχουν σε έναν κοινό κόσμο, όσοι  αισθάνονται και νοιώθουν κοινά τά ίδια πράγματα με τους άλλους  , είναι κατανοητοί, αποδεκτοί, «λογικοί», μέσα σε ένα ανθρώπινο σύνολο. Μέσα στην κοινωνία.
Αντιθέτως, οί άλλοι, αυτοί πού βλέπουν άλλα πράγματα, αισθάνονται διαφορετικά τον κόσμο,  αυτοί πού έχουν μια δική τους λογική για το κάθε τι, αυτοί δύσκολα βρίσκουν ανταπόκριση από τους πολλούς. Συνήθως είναι μόνοι και αποκομμένοι.  Τους ονομάζουν και αντικοινωνικούς.
Και πολλές φορές επικίνδυνους.  Επικίνδυνους για το σύστημα . Γιατί αυτοί απαιτούν , δεν ακολουθούν. 
ΣΟΦΙΑ ΒΛΑΧΟΥ

Παρασκευή, 24 Μαΐου 2013

ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ


ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ
Του ζωγράφου +Νίκου Χατζηκυριάκου Γκίκα
Εἰκόνα
Τίτλος: Ο άγιος Προκόπιος
Χρονολογία: 1315-1320 μ.Χ
Υλικό: Νωπογραφία
Προέλευση: Κωνσταντινούπολη, Μονή της Χώρας, παρεκκλήσιο
Πηγή: Αχειμάστου-Ποταμιάνου, Μ., Βυζαντινές Τοιχογραφίες, Ελληνική Τέχνη, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα, 1995.

.......................................
Για μας τους ΄Έλληνες υπάρχει ζωντανή και η άλλη πλευρά: Η Βυζαντινή παράδοση .
 Εκείνη ακριβώς που ονειδίζεται, λοιδορείται από τους "νέους" σαν τον Σαβέττα ή τον Τζιόττο.
Στην βυζαντινή ζωγραφική δεν θα συναντήσουμε τα νατουραλιστικά στοιχεία που παρατηρήσαμε στην Ιταλική Πρωτο-Αναγέννηση και ακόμη λιγότερο τις αισθησιακές προεκτάσεις της . Ακόμη και η αφηγηματικότης είναι περιορισμένη στο ελάχιστον.
Δεν υπάρχουν εγκόσμιοι άγιοι, ούτε εγκόσμιες πράξεις ή σκηνές, ούτε προσωπογραφίες, ιδιωτικές κατοικίες, παλάτια μεγιστάνων, πόλεις, αρχιτεκτονικά τοπία, ερείπια και φυτά με τα οποία βρίθει η Ιταλική Αναγέννησις. Αν φαίνεται κάπου ένα κτήριο είναι πάντοτε το ίδιο συμβατικό σχήμα με την ίδια πάντα ανεστραμμένη προοπτική, με το ίδιο πάντα απλωμένο παραπέτασμα. Αν αναπαραστώνται βράχοι παίρνουν μορφή υπερκαθημένων , τραπεζοειδών και πολυεδρικών στερεών που αγνοούν την προοπτική του τόνου και του χρώματος.
Ουσιαστικά η "φύσις" δεν υπάρχει.
 Το φόντο είναι ουδέτερο, χρυσό ή μονόχρωμο. Αν πρόκειται για δάσος, ένα δένδρο αρκεί. Έτσι, ποτέ δεν θα μας δώσει ο βυζαντινός τεχνίτης ένα ρομαντικό τοπίο όπως του Κλώντ ή του Πουσσέν. Και όμως στον Άγιο Μάρκο της Βενετίας, στο ψηφιδωτό εκείνο όπου ο Χριστός προσεύχεται μόνος επί του Όρους Ελαιών, υπάρχουν βράχοι εξαίσιοι, "αληθινοί" και αγκάθια τόσο ξερά και μυρωδάτα που σε κάνουν να απορείς και να αναλογιστείς τι άρα γε θα έκαναν, τι θαύματα, αν οι βυζαντινοί τεχνίται επέτρεπαν στον εαυτό τους την αναπαράσταση της φύσεως. Άλλ' ούτε οι ίδιοι το επέτρεπαν στον εαυτό τους ούτε η εκκλησιαστική εξουσία.
 Άλλες είναι οι επιδιώξεις της βυζαντινής τέχνης. 
Άλλος ο προορισμός της. 
Η βυζαντινή τέχνη είναι μοναδική και άφθαστη στο ότι επενόησε σχήματα ταυτόσημα με σύμβολα υπερβατικά των αχράντων μυστηρίων, λειτουργικούς αίνους που βασίζονται σε μίαν υπερκόσμια γεωμετρία, κατοπτρισμούς ουρανίων ενοράσεων, νοητά αρχέτυπα – κάτι σαν άλλου είδους Ινδικά ή Θιβετιανά "μάνταλα".
 Δεν υπάρχει τέχνη πιο αυστηρή. 
Κοιτάζοντας την περίτεχνη αλληλουχία, διαβάθμιση και αλληλοεξάρτηση των σχημάτων, άγεται κανείς στο συμπέρασμα ότι πρόκειται περί τέχνης που εφ ήρμοσε την άτεγκτη αναγκαιότητα της μηχανικής επιστήμης στην έκφραση του θρησκευτικού συναισθήματος. Δεν υπάρχει εδώ ο λυρισμός του Σασσέτα ούτε αισθηματολογία ούτε καν αίσθημα, αλλά μία κρύα, παγερή κατασκευή που δεν επιδέχεται ούτε προσθήκη ούτε τελειοποίηση. Αν τελειοποιηθεί θα αλλάξει αναγκαστικά είδος και θα προσλάβει άλλη μορφή. Τα πάντα έχουν τυποποιηθεί. Τα σχήματα, τα φώτα, τα ημιτόνια, οι σκιές. Στην βάση υπάρχει η γραμμική-γεωμετρική σύνθεσις που συνεχώς θυμίζει τον μαθηματικό γνώμονα. Κάθε σχήμα εντάσσεται και προέρχεται από τα προηγούμενα. Είναι ένας Αριστοτελικός συλλογισμός, μία αλγεβρική εξίσωσις αλάνθαστη.
Ο καλλιτέχνης δεν υπάρχει.
 Έχει αφομοιωθεί με την απόδοση μιάς οντότητας που τον απορροφά και τον εξουθενώνει ολοκληρωτικά.
Τα υπερφυσικά όντα που εικονίζει έχουν την πληρότητα και την στιλπνότητα του ατσαλιού. Η σοφή τοποθέτησις των τριγωνικών ή γωνιακών φώτων, οι λεπτότατες γραμμικές ψιμυθιές, οι γραμμικές σκιές και όλος ο ρυθμός της αφηρημένης αυτής φωτοσκιάσεως μεταμορφώνει τα όντα τούτα σε κινητές πανοπλίες που αντανακλούν ή απορροφούν το φως με τις ακμές και τις υπερ-λείες τους επιφάνειες.
Οι στάσεις τους είναι μετωπικές και ιεραρχικές, τα πρόσωπα με υποτυπώδη έκφραση, αυστηρή και κάποτε, σχεδόν βλοσυρή, οι πτυχώσεις σχεδιασμένες με ευθείες γραμμές και λιγοστές καμπύλες προσεκτικά ζυγισμένες, έτσι που δίνουν την εντύπωση σαν να είναι τραβηγμένες με τον χάρακα. Τεντωμένες σαν την νευρή του δοξαριού, σαν υποτείνουσες τριγώνων, σαν χορδές κύκλων, σαν παραβολές και υπερβολές, γραμμένες, χαραγμένες, καρφωμένες στην σανίδα ή το σοβά, έτσι, που να μη μπορούν να ξεφύγουν, να χαλαρώσουν, να ξετεντωθούν, να λυγίσουν και να μαραθούν.
Εἰκόνα
Τίτλος: Αρχάγγελος, τμήμα από την ένθρονη Παναγία με αρχαγγέλους
Χρονολογία: π. 1180 μ.Χ
Υλικό: Νωπογραφία
Προέλευση: Καστοριά, Άγιοι Ανάργυροι
Πηγή: Αχειμάστου-Ποταμιάνου, Μ., Βυζαντινές Τοιχογραφίες, Ελληνική Τέχνη, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα, 1995.



Είναι μία νοητή κατασκευή που έχει όγκο , αλλά ελάχιστο όγκο, που καταλαμβάνει τον τρισδιάστατο χώρο, αλλά τον καταλαμβάνει μόλις.
Ποιος κατ' αρχήν εφεύρε και επενόησε το στυλ αυτό της ζωγραφικής είναι άγνωστον, αλλά κάποιος σοφός και ιδιόμορφος και τολμηρός τεχνίτης πρέπει να συνέθεσε τα ιδιάζοντα τούτα στοιχεία.
Δεν είναι δυνατόν να εγεννήθηκαν σποραδικά και τυχαία και συν τω χρόνω. Η αφετηρία βεβαίως βρίσκεται όπως ξέρουμε στην ελληνιστική τέχνη της παρακμής κυρίως.
 Πράγματι, η βυζαντινή τεχνοτροπία έχει διαφυλάξει πιστά το μάθημα της ελληνιστικής εποχής.
Κάτω από την αυστηρή, την άτεγκτη και σκληρή παρουσία της, βρίσκεις, αν σκάψεις, όλη τη γνώση των επιπέδων, αξόνων, συνθέσεων, φωτοσκιάσεων καθώς και της αναγλυφικότητος κατά το σύστημα της αρχαίας.
 Αλλά από την ελληνιστική τέχνη κάποιοι διανοούμενοι και δαιμόνιοι πρωτομάστορες διεμόρφωσαν πρώτοι, καθώς υποπτεύομαι, άγνωστον πότε, αλλά ίσως κατά τον 3ο μ. Χ. αιώνα τον απόκοσμο τούτο βυζαντινό ρυθμό. Δεν αρκέστηκαν να υιοθετήσουν την γνώση του χρώματος, την κλασσική γραμμή, την ένοια της συνθέσεως. Πήραν και κάποιες νοητές αρχές που ανάγονται σε δύο πηγές:
Αφ' ενός, στα επιστημονικά επιτεύγματα του μαθηματικού γεωμέτρου ΄Ηρωνος όπως είναι τα "πνευματικά" και η "Κατοπτρική".
 Αφ' ετέρου, στις μεταφυσικές και αισθητικές θεωρίες του Πλωτίνου, και μέσω αυτού της θεωρίας των ιδεών του Πλάτωνος.

Το βαθύ αυτό και ολοκληρωμένο σύστημα γνώσεων, το φυλαγμένο μέσα της, η βυζαντινή τέχνη το μετέδωσε ολόγυρα, σε πάμπολλες άλλες τέχνες, πρωτίστως δε στην νηπιακή τέχνη της Δύσεως.
 Αν λοιπόν εσυκοφαντήθη ως βάρβαρος είναι μόνο από όσους δεν αντελήφθησαν τι περιείχε πέραν από την ξηρότητα και αυστηρότητά της καθώς και τι προσέφερε. 
Ουσιαστικώς προσ έφερε τα πάντα. Ήταν η τέχνη η διδάσκαλος, όπως θα έλεγε ο Καβάφης: "Εις κάθε λόγον, εις κάθε έργον η πιο σοφή". Δυστυχώς υπάρχουν ακόμη στην Δύση πολλά εγχειρίδια και ιστορίαι της τέχνης ή του σχεδίου που αγνοούν και παραλείπουν τις αρχές τούτες της βυζαντινής παιδείας και παρουσιάζουν ως εκ τούτου μία παραμόρφωση της πραγματικότητας ξεκινώντας αυθαίρετα από την Τέχνη της Φλωρεντίας με τον Ντούτσιο, τον Ορκάνια, και τέλος τον Τζιότο.

Νίκος Χατζηκυριάκος Γκίκας
Εἰκόνα
Τίτλος: Οι Απόστολοι πιστοποιούν τη Μετάσταση, τμήμα από την Κοίμηση της Θεοτόκου
Χρονολογία: 1313-1314 μ.Χ
Υλικό: Νωπογραφία
Προέλευση: Μονή της Στουντένιτσα, Ναός των Αγίων Ιωακείμ και Άννας
Πηγή: Αχειμάστου-Ποταμιάνου, Μ., Βυζαντινές Τοιχογραφίες, Ελληνική Τέχνη, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα, 1996.

ἀπό ΚΑΤΣΟΥΛΑ ΑΜΑΛΙΑ
πηγή 

Τρίτη, 2 Απριλίου 2013

Μαρία Σιμπίλα Μέριαν - Maria Sibylla Merian

Maria Sibylla Merian (2, Απριλίου 1647 - 13 Ιανουαρίου 1717) ήταν μία φυσιοδίφης και εικονογράφος η οποία μελέτησε τα φυτά και τα έντομα και έκανε λεπτομερείς πίνακες γι 'αυτα. Λεπτομερείς παρατηρήσεις και τεκμηρίωση για την μεταμόρφωση της πεταλούδας την κάνει μια σημαντική αν και όχι γνωστή, για την συμβολή της στην εντομολογία.

Τετάρτη, 6 Μαρτίου 2013

"Η ΜΗΛΙΑ"

"Η ΜΗΛΙΑ"

 Μήλο μου κόκκινο 

 Μήλο μου κόκκινο ρόιδο βαμμένο
μήλο μου κόκκινο ρόιδο βαμμένο
γιατί με μάρανες τον πικραμένο
γιατί με μάρανες τον πικραμένο

Παένω κι έρχομαι μα δε σε βρίσκω
παένω κι έρχομαι μα δε σε βρίσκω
βρίσκω την πόρτα σου μανταλωμένη
βρίσκω την πόρτα σου μανταλωμένη

Τα παραθυρούδια σου φεγγοβολούνε
τα παραθυρούδια σου φεγγοβολούνε
ρωτώ την πόρτα σου "πού πάει η κυρά σου;"
ρωτώ την πόρτα σου "πού πάει η κυρά σου;"

Κυρά μ’ δεν είνι δω πάεισι στη βρύση
κυρά μ’ δεν είνι δω πάεισι στη βρύση
πάεισι να πιει νερό και να γεμίσει
πάεισι να πιει νερό και να γεμίσει

 

Η μηλιά  

Στίχοι:  
Παραδοσιακό

 Ποτάμι νεπλημμύρισε, σε περιβόλι μπαίνει,
ποτίζει δέντρ’ αρίθμητα, μηλιές και κυπαρίσσια
και μια μηλιά γλυκομηλιά νερό δεν τη φελάει.
Κινά η μηλιά και ψήγεται και κιτρινοφυλλιάζει.
Κι άλλη μηλιά τήνε ρωτά, κι άλλη μηλιά της λέει.

"Τι έχεις, μηλιά, και ψήγεσαι και κιτρινοφυλλιάζεις;
Μην είν’ τα μήλα σου βαριά, μην το νερό σου λείπει,
κι από τα κλωναράκια σου κανένα μη ραγίστη;

Δεν είν’ τα μήλα μου βαριά, μηδέ νερό μου λείπει,
κι από τα κλωναράκια μου κανένα δε ραγίστη.
Άγουρος με ξανθή κόρη στη ρίζα μου φιλιώνταν,
κι όρκο κάμαν στους κλώνους μου να μη ξεχωριστούνε,
τώρα ξεχωριστήκανε και κιτρινοφυλλιάζω."

http://www.stixoi.info/




Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2013

Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2012

H Ιστορία της Αγιογραφίας

Η γέννησή της

Η αγιογραφία ως τέχνη εμφανίζεται με την ίδρυση του Βυζαντινού κράτους το 330 μ.Χ. Πολλοί θεωρούν ότι τα πρώτα έργα αυτής της τέχνης τα συναντούμε στις τοιχογραφίες των κατακομβών της Ρώμης. Όμως τα κύρια χαρακτηριστικά της βυζαντινής τέχνης, αρχίζουν να διαμορφώνονται κατά την μέση βυζαντινή περίοδο (867- 1204). Η Κωνσταντινούπολη, εκτός από πρωτεύουσα του νέου κράτους, θα γίνει για τους επόμενους αιώνες και η πρωτεύουσα της τέχνης, όχι μόνο για το Βυζάντιο αλλά και για όλη την Ευρώπη. Μετά την πρώτη άλωση της πόλης από τους Φράγκους το 1204 η Θεσσαλονίκη θα διαδεχθεί την Κωνσταντινούπολη ως καλλιτεχνικό κέντρο. Η αγιογραφία καθώς και όλες οι βυζαντινές τέχνες θα φθάσουν στο απόγειό τους κατά την περίοδο των Παλαιολόγων. Εύχρηστη, λιγότερο δαπανηρή από τα ψηφιδωτά – προσιτά μόνο σε υψηλούς κύκλους – γρήγορη σε εκτέλεση, απευθυνόμενη ως μέσο κατήχησης σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, θα διαδοθεί σε όλο το γεωγραφικό εύρος της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, αλλά και σε όλες τις χώρες θρησκευτικής και πολιτισμικής επιρροής.

Η πτώση και η αναγέννηση

Κατά την διάρκεια της τουρκοκρατίας η τέχνη της αγιογραφίας αρχίζει σιγά σιγά να σβήνει. Τον δέκατο έβδομο αιώνα και για τους επόμενους τέσσερις σχεδόν αιώνες θα χάσει το παγιωμένο, διαχρονικό και αναλλοίωτο βυζαντινό ύφος της. Οι βυζαντινές εικόνες θα αντικατασταθούν από θρησκευτικές ζωγραφιές με ανάμεικτα βυζαντινά και αναγεννησιακά στοιχεία. Στις αρχές του 20ού αιώνα,ο Φώτης Κόντογλου θα επιχειρήσει να ανασύρει από το σκοτεινό βάραθρο της λήθης την ιερή τέχνη της ορθόδοξης εικονογραφίας. Το εγχείρημά του θα πετύχει και χάρη σ’ αυτόν η αγιογραφία θα αναγεννηθεί. Σήμερα η άγια αυτή τέχνη, παρουσιάζει τεράστια άνθηση και η Ελλάδα μπορούμε να πούμε ανεπιφύλακτα ότι είναι η μητρόπολη της ορθόδοξης εικονογραφίας. Οι έλληνες αγιογράφοι, κληρονόμοι μιας τεράστιας πολιτιστικής κληρονομιάς, μένοντας πιστοί στο πνεύμα της εκκλησιαστικής μας παράδοσης, οδηγούν την αγιογραφία στην νέα χιλιετία, συνεχίζοντας το μακραίωνο ταξίδι της στο χρόνο.

Ο χαρακτήρας της

 Η αγιογραφία είναι μια τέχνη με την δική της εικαστική φιλοσοφία και τις δικές της εικαστικές αξίες που μένουν σταθερές και αναλλοίωτες μέσα στον χρόνο. Η τέχνη υπακούει σε ένα εικαστικό σύστημα με συγκεκριμένους νόμους και αρχές που την διέπουν σε όλες τις περιόδους της μακραίωνης πορείας της. Για την Ορθόδοξη Εκκλησία η εικόνα είναι η εικαστική γλώσσα που εκφράζει τα δόγματά της, τόσο καλά όσο και ο λόγος. Στην ορθόδοξη εικονογραφία δεν υπάρχει χώρος για προσωπικές εμπνεύσεις ή αυτοσχεδιασμούς. Ο αγιογράφος όταν αγιογραφεί παραμερίζει τελείως τα συναισθήματά του και τις ιδέες του. Ο άγιος Φώτιος μας λέει ότι η τέχνη της εικονογραφίας είναι θεόπνευστη, ότι το χέρι του αγιογράφου κινείτε άνωθεν κι ότι τα θαυμαστά που πέτυχαν οι αγιογράφοι όλων των εποχών είναι καρπός του αγίου πνεύματος. Η αγιογραφία αντλεί τα θέματά της από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, τους βίους των αγίων και ονομάζεται έτσι γιατί παριστά άγια πρόσωπα και άγιες υποθέσεις. Η βυζαντινή εικονογραφία είναι κυρίως προσωπογραφική, με κυρίαρχη τη μορφή του Χριστού, ο οποίος είναι και η κεφαλή της Εκκλησίας. Η αγιογράφηση των ναών δεν έχει χαρακτήρα διακοσμητικό. Οι φορητές εικόνες, τα ψηφιδωτά, οι τοιχογραφίες, αποτελούν για τους πιστούς ένα ευανάγνωστο βιβλίο, μέσω του οποίου ο πιστός αγιάζεται και αποκτά άμεση σχέση με την χάρη και την υπόσταση των εικονιζόμενων αγίων. Ο σκοπός της ιερής αυτής τέχνης δεν είναι η αναπαράσταση, ούτε η εξιστόρηση γεγονότων, έτσι ώστε αυτά να έρθουν στην μνήμη των πιστών. Η εικόνα είναι άφωνη, αλλά μιλά. Ο πιστός έρχεται σε άμεση επαφή με τον εικονιζόμενο, τον βλέπει, τον ασπάζεται με τα χείλη, με τα μάτια, με τη ψυχή. Η εικονογραφία λοιπόν δεν είναι απλά ένα είδος ζωγραφικής. Είναι μια τέχνη ιερή και λειτουργική. Μέσω των αγίων εικόνων γίνονται ορατά στα μάτια των πιστών τα γεγονότα της θείας οικονομίας, τα οποία συνέβαλαν στην σωτηρία του ανθρώπου. Η έκθεση αυτών των εικονογραφικών θεμάτων γίνεται στο εσωτερικό των ορθόδοξων ναών.

Ο Ορθόδοξος ναός

Για να κατανοήσουμε καλύτερα τον ρόλο και την λειτουργία της βυζαντινής σύνθεσης και εικόνας, πρέπει να αναφερθούμε στην αρχιτεκτονική του ορθόδοξου ναού και τον συμβολικό χαρακτήρα της. Το σύμβολο της ορθόδοξης πίστης είναι ο σταυρός και για ευνόητους λόγους ο ρυθμός που καθιερώθηκε μετά τον έβδομο αιώνα είναι ο εγγεγραμμένος σταυροειδής με τρούλλο. Το κτίσμα αυτού του ρυθμού περιέχει δυο σχήματα. Ένα ημισφαίριο, τον τρούλλο και ένα τετράγωνο, τον ναό.
Ο τρούλλος συμβολίζει τον άκτιστο, τον ουράνιο κόσμο και το τετράγωνο συμβολίζει τον γήινο κόσμο. Στον τρούλλο, επάνω από το γήινο εκκλησίασμα, δεσπόζει η εικόνα του Χριστού Παντοκράτορα, περιστοιχισμένο από αγγελικές δυνάμεις και προφήτες οι οποίοι προφήτεψαν την ενανθρώπησή Του. Στο κτίσμα που ακολουθεί κάτω από τον τρούλλο ιστορούνται με ιεραρχημένη διάταξη οι άγιοι και τα σημαντικότερα γεγονότα της θείας οικονομίας.

Η διαφορά από τις άλλες μορφές τέχνης

Συγκρίνοντας την βυζαντινή αγιογραφία με την αντίστοιχη αναγεννησιακή θρησκευτική ζωγραφική, θα διαπιστώσουμε ότι υπάρχουν πολλές και ουσιαστικές διαφορές, οι οποίες καθιστούν τη αγιογραφία μια μοναδική τέχνη. Στα θρησκευτικά θέματα της Δύσης κυριαρχεί ο ρεαλισμός και ο ανθρωπομορφισμός. Όλα ζωγραφίζονται όπως ακριβώς φαίνονται. Τα πρόσωπα των αγίων είναι αμετουσίωτα και κοσμικά, πιστά αντίγραφα των μοντέλων που χρησιμοποίησε ο ζωγράφος. Στην βυζαντινή εικόνα όλα πρέπει να μετουσιωθούν σε πνεύμα. Όλα πρέπει να αγιασθούν, ακόμη και τα άψυχα, τα βουνά τα δένδρα τα κτίρια. Τίποτε δεν πρέπει να μείνει όπως φαίνεται. Το ύφος της βυζαντινής εικονογραφίας είναι ποιητικό και λιγότερο κοσμικό. Οι εικόνες δεν μοιάζουν με φωτογραφίες. Οι φωτογραφίες είναι ρεαλιστικές, άψογα αντίγραφα των προσώπων που παριστούν, άλλα εικονίζουν μόνο το επιφανειακό και όχι το εσώτερο. Ο αγιογράφος λαμβάνει υπόψη τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά του αγίου, αλλά τα ζωγραφίζει με τέτοιο τρόπο ώστε η εικόνα να προβάλει περισσότερο την αγιοσύνη και λιγότερο την εξωτερική του εμφάνιση. Όλα τα έργα της κοσμικής ζωγραφικής είναι επηρεασμένα από τα συναισθήματα, τις ιδέες και την ψυχική κατάσταση του καλλιτέχνη. Μια τέτοια εικόνα, στην οποία κυριαρχεί το προσωπικό και το υποκειμενικό, δεν μπορεί να έχει καμιά λειτουργική αξία. Η ορθόδοξη αγιογραφία βαδίζει στο μονοπάτι της αυταπάρνησης, της υποταγής του «εγώ», το οποίο συνθλίβεται μπροστά στην αποκαλυφθείσα αλήθεια. Η αγιογραφία είναι εκκλησιαστικό διακόνημα και το έργο του αγιογράφου μοιάζει με το έργο του ιερέως. Ο άγιος Θεοδόσιος ο ερημίτης μας λέει: « ο ένας συνθέτει το Σώμα και το αίμα του Κυρίου και ο άλλος το παριστά».

πηγή 

Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2012

Τετάρτη, 25 Ιουλίου 2012

Όπου δεν υπάρχει ταπείνωση, λείπει η αγάπη


Σήμερα βλέπει κανείς
Πιο πολύ από άλλον καιρό
Τον άνθρωπο να`ναι κολλημένος στην αμαρτία
Και να`ναι ταραγμένος
Μ`όλο που θαρρεί πως η ευτυχία του
Είναι στηριγμένη γερά
Στα τελειοποιημένα συστήματα της ζωής του.
Ποτέ δεν φοβότανε τόσο πολύ ο άνθρωπος τη φτώχεια
Την αρρώστεια, και το θάνατο
Όσο τα φοβάται τώρα, που δε φοβάται το Θεό.
Ζητήσετε τον Κύριο, ως κατάδικοι,  λέγει ένας άγιος
Και δυναμωθείτε με την ελπίδα του.
Εμείς οι σημερινοί άνθρωποι δεν έχουμε ταπείνωση
Δεν κάνουμε υπομονή
Δεν μπορούμε να βαστάξουμε στην αδικία
Γιατί δεν έχουμε αυτή την ελπίδα που γλυκαίνει τις πίκρες.
Κι όχι μονάχα δεν έχουμε ταπείνωση, μα δεν μας αρέσει κι ο ταπεινός άνθρωπος
Γιατί δεν έχουμε ήμερα αισθήματα.
Όπου δεν υπάρχει ταπείνωση, δεν υπάρχει αγάπη.
Όπου υπάρχει αγάπη, δεν υπάρχει υπερηφάνεια.
Όποιος αγαπά τις κολακείες και την καλοπέραση, δεν μπορεί να`χει ταπεινά αισθήματα.
Όλα είναι δεμένα, το`να με τ`άλλο, τα καλά καθώς και τα κακά.
Είναι παράξενο πράγμα πως κατάντησε ο άνθρωπος σε τέτοια παραμόρφωση της ψυχής
Ώστε να του φαίνεται πως ο νόμος του Θεού είναι το πιο βαρύ και το πιο δύσκολο πράγμα
Ενώ είναι εύκολος και χαροποιός.
Ο Χριστός δεν ζητά από μας να εχθρευόμαστε ένας τον άλλον
Είτε να σκοτώνουμε
Είτε να κλέβουμε
Είτε να θυμώνουμε
Είτε να κυνηγάμε να κάνουμε πλούτη με κόπους και με κινδύνους σε στεριά και θάλασσα.
Μήπως αυτά δεν είναι τα πιο δύσκολα και εμείς τα κάνουμε εύκολα από τη κακία μας;
Ακόμα και η λέξη  ''μοχθηρός'' και "μοχθηρία'' δείχνει πως η κακία είναι κουραστική.
Τον σκοτωμό, το κούρσος, το κυνήγι των λεφτών, την εκδίκηση
Τα έχουμε για εύκολα και τα κάνουμε με προθυμία.
Και λέμε δύσκολα και κοπιαστικά, την αγάπη, την ταπείνωση, την ελεημοσύνη
Όλα τα ήμερα και τα καλά, επειδή τα παράγγειλε ο Χριστός.
Ο διάβολος μας κάνει να τα βλέπουμε όλα ανάποδα.

Φώτης  Κόντογλου
http://lllazaros.blogspot.gr/

Πέμπτη, 3 Μαΐου 2012

Ο Αιγαίος Πολιτισμός που ανθίζει στην εποχή του Χαλκού, 2600-1100 π.Χ. περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τον Κυκλαδικό, τον Κρητικό-Μινωικό και το Μυκηναϊκό Πολιτισμό.


Στα υλικά κατάλοιπα της εποχής του Χαλκού, όπως στην οικιστική και την ταφική αρχιτεκτονική, την κεραμική, τις τοιχογραφίες, τα εργαλεία, τις σφραγίδες, τα ειδώλια, τα κοσμήματα κ.ά., αποτυπώνονται τα τεχνολογικά επιτεύγματα και η καλλιτεχνική διάθεση των δημιουργών τους και αποκρυπτογραφούνται στοιχεία που αφορούν το φυσικό περιβάλλον, τους τομείς οικονομίας και την κοινωνική σύνθεση των νησιωτικών κοινοτήτων στις διάφορες χρονικές περιόδους. 
Τα τεχνουργήματα των νησιωτών αποπνέουν το ανήσυχο και δημιουργικό τους πνεύμα, την ελευθερία σκέψης και τη φαντασία που εξάπτει ο άγνωστος κόσμος που ανοίγεται πέρα από τα στενά γεωγραφικά όρια κάθε νησιού, συνάμα όμως και τη λιτότητα της ζωής του νησιώτη.
Η εκμετάλλευση των μεταλλωρυχείων των Κυκλάδων και η ανάπτυξη της μεταλλουργίας του μπρούντζου στα νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου ενισχύουν, από τις αρχές της 3ης χιλιετίας π.Χ., ποιοτικά και τυπολογικά την εργαλειοτεχνία, με άμεσες επιπτώσεις στην αγροτική και βιοτεχνική παραγωγή (μαρμαρογλυπτική, ναυπηγική κ.λπ.), καθώς και στις εμπορικές δραστηριότητες.

H κεραμική παραγωγή χαρακτηρίζεται, τόσο στις βορειοαιγαιακές όσο και στις κυκλαδικές της παραλλαγές, από πρωτοτυπία και μεγάλη ποικιλία σχημάτων και διακοσμήσεων, που αποπνέουν τις οικονομικές και κοινωνικές απαιτήσεις των νησιωτικών κοινωνιών, αλλά και τις κατά περιόδους επιδράσεις από την κεραμική της Mικράς Aσίας (Πρώιμη), της μινωικής Κρήτης (Μέση) και της μυκηναϊκής ηπειρωτικής Eλλάδας (Ύστερη Χαλκοκρατία). Σημαντικό σταθμό στην αγγειοπλαστική του Αιγαίου αποτελεί η χρήση του κεραμικού τροχού, που σημειώνεται στα μέσα περίπου της 3ης χιλιετίας.

Ιδιαίτερη σημασία για την τέχνη του προϊστορικού Αιγαίου έχει η ζωγραφική που εκδηλώνεται κατά την Πρωτοκυκλαδική ΙΙ και ΙΙΙ με τη γραπτή διακόσμηση κεραμικών αγγείων, αναπτύσσεται χρωματικά και θεματικά (απόδοση ζωικού και φυτικού κόσμου) κατά τη Μεσοκυκλαδική και κορυφώνεται κατά την Υστεροκυκλαδική Ι στις τοπιογραφικές συνθέσεις και τις ιστορικές σκηνές των τοιχογραφιών του Ακρωτηριού Θήρας.

Ξεχωριστή θέση στη νησιωτική τέχνη της εποχής του Χαλκού κατέχει η μαρμαρογλυπτική της Πρωτοκυκλαδικής ΙΙ, προϊόντα της οποίας είναι τα ποικιλόμορφα αγγεία και τα μαρμάρινα ειδώλια, που διακινούνται ως αντικείμενα "κοινωνικού γοήτρου" σε ολόκληρο το Αιγαίο. Στα ειδώλια αποτυπώνεται εύγλωττα ο ανθρωποκεντρικός χαρακτήρας της κυκλαδικής τέχνης, καθώς και η αναζήτηση του μνημειακού, που αποτυπώνεται στα πρώτα έργα μεγάλης πλαστικής.


ΚΥΚΛΑΔΙΚΗ ΤΕΧΝΗ

‘Υστερα από την εποχή του λίθου οι πρώτες αναλαμπές πολιτισμού στον ελληνικό χώρο εμφανίζονται στα νησιά του Αιγαίου και προπαντός στις Κυκλάδες γύρω στα 3000 π.Χ. Η ιδιότυπη κυκλαδική αρχιτεκτονική συνίσταται σε απλά σπίτια με ακανόνιστο σχήμα, συσπειρωμένα το ένα στο άλλο. Αργότερα κτίζονται πολυτελή σπίτια και επαύλεις που διακοσμούνται εσωτερικά με ωραιότατες τοιχογραφίες, όπως αυτές που βρέθηκαν στη Θήρα, που καταπλήσσουν με τη φρεσκάδα των χρωμάτων και το πλούτο των Θεμάτων.

Οι παραστάσεις με ποικίλα ζώα, πουλιά, ψάρια, φυτά, λουλούδια, με ψαράδες και παιδιά που παίζουν, με ναυτικές εκστρατείες και άλλα Θέματα, υμνούν τη φύση και τραγουδούν τη ζωή. Έγιναν γύρω στα 1500 π.Χ. και φανερώνουν έντονη Μινωική επίδραση.

Πιο πολύ, όμως, ο κυκλαδικός πολιτισμός οφείλει τη φήμη του στην ιδιότυπή του γλυπτική, στα περίφημα κυκλαδικά ειδώλια που είναι μορφές ανδρών και κυρίως γυναικών, έχουν αναθηματικό χαρακτήρα, είναι στιλιζαρισμένα σε μεγάλο βαθμό και καμωμένα από νησιώτικο μάρμαρο. Οι φόρμες είναι γενικά πλακωτές. Το κεφάλι, πλακωτό κι αυτό, γέρνει προς τα πίσω και κόβεται στο κρανίο σ’ επίπεδο. Στο πρόσωπο Κυριαρχεί η μακρόστενη μύτη που προεξέχει αρκετά, ενώ τ’ άλλα χαρακτηριστικά ήταν ζωγραφιστά. Τα πόδια είναι κατά κανόνα κολλητά μεταξύ τους, τα χέρια κολλητά στο σώμα και διπλωμένα κάτω από το στήθος. Μερικά αποτελούνται από πιο σύνθετους όγκους και παριστάνουν μορφές που παίζουν αυλό ή λύρα. Οι καλοδουλεμένες φόρμες, με τη γεωμετρικότητα και τη λειασμένη τους επιφάνεια, δέχονται το φως σ’ ένα απαλό παιγνίδισμα προβάλλο ντας την ιδιότυπή τους ομορφιά. Ακόμη και σύγχρονοι καλλιτέχνες, όπως ο Μπρανκούσι και Μοντιλιάνι, εμπνεύσθηκαν από τη γοητευτική τους αισθητική.

Από την τέχνη της Κύπρου στην εποχή αυτή αξιόλογα είναι τα μικρά «σταυρόσχημα» ειδώλια σε στεατίτη λίθο, τα ειδώλια «διπλών θεοτήτων» καθώς και άλλα γοητευτικά πήλινα ειδώλια που παριστάνουν τη «μητέρα θεά».
http://www.istoriatexnis.1sweethost.com/aigaios.htm