ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΜΟΥ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΣΤΟ ΝΑΥΠΛΙΟΝ

Τον Σεπτέμβριο πραγματοποίησα έκθεση ζωγραφικής με λαϊκά έργα και αγιογραφίες στο Ναύπλιον. Σας παρουσιάζω κάποια φωτογραφικά αποσπάσματα.

ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΣΕ ΠΟΡΤΑ

 

Botticelli con Vivaldi

Mona Lisa Leonardo da Vinci Louvre

Botticelli - Birth of Venus

Mucha -a tribute-

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΧΕΣ

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΧΕΣ
ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ
Του Παν. Α. Ανδριόπουλου
θεολόγου
Στον 20ο αιώνα πολύ λίγο απασχόλησε, κατά πως φαίνεται, τους νεοέλληνες ζωγράφους, η Ανάσταση του Χριστού. Δεν είναι πράγματι συνηθισμένο θέμα, παρά το γεγονός ότι πρόκειται για τη μεγαλύτερη ελληνική γιορτή, που συνδέθηκε μάλιστα και με την Ανάσταση του Γένους. Ζωγραφικούς πίνακες με την Ανάσταση δεν έχουμε, με εξαίρεση το γνωστό έργο του Παρθένη. Έτσι οι άλλες τρεις παραστάσεις της Ανάστασης, που θα παρουσιάσουμε εδώ, έχουν να κάνουν με το ξεχωριστό είδος της τέχνης της αγιογραφίας που αφορά κυρίως στο ναό.



Γύρω στα 1907 έχουμε μαρτυρίες πολλές ότι ο Θεόφιλος κάνει για πρώτη φορά την εμφάνισή του στα μέρη της Παλαιάς Ελλάδας και συγκεκριμένα στο Βόλο και στο Πήλιο. Εκεί ο Θεόφιλος, έδειξε τα πρώτα δείγματα της ζωγραφικής του ιδιοφυΐας και μερικοί θεωρούν την εξαιρετικά δημιουργική αυτή δραστηριότητά του ως την πιο χαρακτηριστική της τέχνης του, όπως μαρτυρούν τα καφενεία και τα σπίτια της Ανακασιάς και του Άνω Βόλου. Στην εκκλησία της Μακρυνίτσας ο Θεόφιλος φαίνεται να θυμάται τον παππού του τον αγιογράφο, αφού ζωγραφίζει αγίους και εικονογραφικές παραστάσεις ολότελα αντιπροσωπευτικές της υψηλής λαϊκής τέχνης της Τουρκοκρατίας. "Η ανάστασις του Χριστού" (0,68x0,46) είναι σύνθεση με έντονη διακοσμητική διάθεση και μια κάποια δόση απλοϊκότητας πρωτόγονης. Το εικονογραφικό πρότυπο δεν έχει σχέση με το Βυζαντινό, αλλά μάλλον με το αντίστοιχο δυτικό. Ο Χριστός απεικονίζεται μετέωρος πάνω από τον Τάφο, καθώς ανεβαίνει θριαμβευτικά στους ουρανούς περιβαλλόμενος από απαστράπτουσα φωτεινή δόξα. Κρατά σημαία με τον σταυρό (λάβαρο) και το σουδάριό του σκεπάζει ένα μέρος του σώματός του, ενώ το υπόλοιπο ανεμίζει ανάμεσα στα σύννεφα και τη δόξα. Ο άγγελος που κάθεται πάνω στο μνημείο δείχνει τον κενό τάφο, ενώ οι τρεις στρατιώτες, που αποτελούν την φρουρά, ζωγραφίζονται σε διαφορετικές στάσεις. Ο ένας κοιμάται, ο άλλος φαίνεται θαμπωμένος από το θαύμα και το φως, ο τρίτος παρακολουθεί με έκπληξη τα γενόμενα. Δύο από τις μυροφόρες στέκουν, στα δεξιά της εικόνας, κρατώντας μυροδοχεία αφού σκοπός τους ήταν να αλείψουν με μύρο τον νεκρό Ιησού. Η σύνθεση περιλαμβάνει και κτήρια που προφανώς παριστάνουν την πόλη της Ιερουσαλήμ. Οι ζωγραφικοί νόμοι που γνωρίζει ο Θεόφιλος αδιαφορούν για την προοπτική κι αυτή η δυσκολία προσαρμογής του στη διάσταση του βάθους, κάνουν την "Ανάσταση" κατ' εξοχήν "ανατολική" αν και το πρότυπο έχει δυτική καταγωγή. Άλλωστε η δυτική εικονογραφικά και τεχνοτροπικά - απεικόνιση της Αναστάσεως, υπήρξε θέμα ιδιαίτερα αγαπητό για τους Κρήτες ζωγράφους του 17ου αι., αλλά και για τους ζωγράφους της λεγόμενης "Επτανησιακής Σχολής" του 17ου και του 18ου αι.



"Η Ανάστασις" του Κωνσταντίνου Παρθένη (1878 - 1967), είναι ένα έργο του 1917, και ανήκει στη θρησκευτική "τριλογία" (τα άλλα δύο είναι: Οι τρεις Μάγοι και Ο Θρήνος) που δημιουργήθηκε την ίδια χρονιά. H "Ανάσταση" του Παρθένη (ελαιογραφία σε μουσαμά 114x130 εκ. Αθήνα, Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου 6505) είναι αποκαλυπτική της μοναδικής ικανότητας που είχε ο ζωγράφος να αποδίδει στους πίνακές του το πνευματικό και γενικά το αιθέριο. Η πνευματικότητα καθίσταται ορατή με το χρώμα, τη λεπτότητα της πινελιάς και τις εξαϋλωμένες φιγούρες. Το σώμα του Χριστού -που εικονίζεται λίγο δεξιότερα από το μέσο τυλιγμένος με το σάβανο- είναι εξαιρετικά σχηματοποιημένο, και συνδυάζει θερμά και ψυχρά χρώματα, που ανταποκρίνονται και στα χρώματα των άλλων μορφών και του χώρου (κυπαρίσσια, λόφοι). "Στην περίπτωση των φρουρών ο Παρθένης χρησιμοποιεί το μανιεριστικό τύπο της figura serpentinata, για να δώσει σαφέστερα τη δύσκολη θέση τους. Έτσι, με την καθετότητα του Χριστού τονίζονται η βεβαιότητα και η ασφάλεια, με την κυρτότητα των φρουρών, η αβεβαιότητα και η ανασφάλεια" (Χρ. Χρήστου).

Αξιοσημείωτο είναι ότι το πρόσωπο του Χριστού συνδέεται με τη Βυζαντινή παράδοση.

Η "Ανάσταση" του Παρθένη έχει τη σφραγίδα της ιδιοτυπίας του ελληνικού και ειδικότερα του αττικού φωτός. Έτσι το έργο παίρνει ένα δοξαστικό χαρακτήρα, όπως είναι αυτός της Ανάστασης του Χριστού, της νίκης της ζωής πάνω στο θάνατο.




Ο Φώτης Κόντογλου (1895-1965) ιστόρησε την "Εις Άδου Κάθοδο", τον βυζαντινό εικονογραφικό τύπο της Αναστάσεως, στην Αγία Λουκία, το παρεκκλήσια της οικογένειας Ζαΐμη στο Ρίο Πατρών, το οποίο εξ ολοκλήρου αγιογράφησε τη διετία 1934-35. Το έργο αυτό είναι ο αντίποδας της σύνθεσης του Παρθένη και αποτελεί, όπως όλο το έργο του Κόντογλου, μια ενσυνείδητη στροφή προς το βυζαντινό παρελθόν, προκειμένου να εξαρθεί η σωτηριολογική διάσταση. Ο Χριστός τραβά από τις σαρκοφάγους και ανασταίνει τους πρωτοπλάστους, τον Αδάμ και την Εύα, που εικονίζονται δεξιά και αριστερά του Χριστού, βρίσκονται δηλαδή μεταξύ τους απέναντι. Η σκηνή περιλαμβάνει τον Πρόδρομο Ιωάννη και τους Βασιλείς Δαυίδ και Σολομώντα από τη μια πλευρά και το χορό των Δικαίων από την άλλη. Αυτή η διάταξη αναδεικνύει την ιδιαίτερη συμμετρία της παράστασης. Χαρακτηριστικό είναι ότι τα πολλά βουνά που ζωγραφίζονται, υψώνονται και φτάνουν ως την κορυφή της τοιχογραφίας. "Η εικόνα, τόσο στη διάταξη του κεντρικού θέματος όσο και στα βουνά, σχηματικά και χρωματικά, έχει ισχυρές αναμνήσεις από την παράσταση που διαμόρφωσε ο κύκλος των ζωγράφων που δούλεψε στη Μονή Φιλανθρωπηνών, στη Μονή Μυρτιάς, στη Μονή Ζάβορδας και στο παρεκκλήσια του Αγίου Νικολάου στη Μονή Λαύρας" (Ν. Ζίας). Έτσι ο Φώτης Κόντογλου επιχειρεί στον 20ο αιώνα μια δυναμική επιστροφή στη Βυζαντινή Τέχνη, με σκοπό την αναβάπτιση της αγιογραφίας στις καθάριες πηγές της ανατολικής ορθόδοξης πνευματικότητας.



Ένα άλλο τυπικό παράδειγμα αγιογράφησης, όπου μέσα στους παραδοσιακούς κανόνες χτυπάει η καρδιά του δημιουργού, είναι η "Εις Άδου Κάθοδος", που ζωγράφησε το 1930 ο Σπύρος Βασιλείου στην εκκλησία του πολιούχου της Αθήνας, στον Άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη (Κολωνάκι). Κυριαρχούν, στη σύνθεση, τα ρόδινα χρώματα που εναλλάσσονται με τα απαστράπτοντα λευκά, κι έτσι η χρωματική διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία στη συγκεκριμένη σύνθεση. Αξιοσημείωτο είναι ότι ο Βασιλείου παριστάνει έναν άγγελο να δένει τον Βεελζεβούλ, ακολουθώντας έτσι την περιγραφή του Διονυσίου του εκ Φουρνά, στην "Ερμηνεία της Ζωγραφικής Τέχνης" δύο αιώνες πριν (περί το 1730). Ιδιαίτερη θέση στη σύνθεση κατέχει το "πλήθος" των Αγγέλων -ασυνήθιστο στοιχείο στην εις Άδου Κάθοδο- που ξεπροβάλλουν πίσω από τους βράχους και πλαισιώνουν τον νικητή Χριστό. Επίσης, ενώ ο Χριστός ανασταίνει τον Αδάμ με το ένα του χέρι, με το άλλο κρατάει τον Σταυρό και δεν σηκώνει την Εύα, η οποία βρίσκεται στα αριστερά -ως προς τον θεατή- δηλ. δεν βρίσκεται μαζί με τον Αδάμ και είναι στη συνήθη στάση της Δέησης, (με καλυμμένα μάλιστα τα χέρια). "Όλος ο Σπύρος Βασιλείου που αγαπήσαμε μετά βρίσκεται σ' αυτή τη σχετικώς νεανική εργασία του" (Μαρία Καραβία).

Ίσως πολλές φορές οι κατηγοριοποιήσεις που προέρχονται από εξειδικεύσεις θεματολογικές του τύπου: "Η Ανάσταση στη Νεοελληνική ζωγραφική" να εγκυμονούν τον κίνδυνο της αποσπασματικότητας ή ακόμα και μιας γενικευμένης θεώρησης. Όμως από τις τέσσερεις συνθέσεις που επιλέξαμε αναδεικνύονται τρεις διαφορετικές τάσεις που κατά παράδοξο τρόπο συνυπήρχαν παράλληλα κατά την διάρκεια του μεταπελευθερωτικού μας βίου: Το λαϊκό στοιχείο, η λογιοσύνη στην τέχνη και η επανακάλυψη του Βυζαντινού κόσμου.

Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ

ΕΡΓΑ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ ΒΛΑΧΟΥ

ΤΟ ΑΥΛΩΝΑΡΙ ΤΗΣ ΕΥΒΟΙΑΣ

ΤΩΝ ΑΛΩΝΙΩΝ

Τη ζωή των αλωνιών θα χαίρεσαι!
Καταγής απόσκια καθισμένη.
Μ' ένα αραχνωτό γαλαζομάντηλο
για την αντηλιά μανταλωμένη.

Θα θωρείς τα γοργογύριστα άλογα
και τ' αργά βαριοσκυμμένα βόδια
ν' αναδεύουν σαν κουπιά τη θάλασσα
τα χυμένα στάχυα με τα πόδια.

Κι αλαφρά στις θημωνιές πισώγερτο
το κεφάλι σου ακουμπώντας - ίδια
Παναγιά Βυζαντινή θα δείχνεσαι
πλουμιστή μες σε χρυσά ψηφίδια.

ΔΡΟΣΙΝΗ

ΤΟΥ ΑΡΤΟΥ

Καλόδεχτο το φόρτωμα, που θα ΄ρθει από το μύλο,
πρωτόσταλτο, πρωτάλεστο, πρώτη χαρά της σκάφης.

Ζυμώνουν τ' ανασκουμπωτά της πρωτονύφης χέρια
και πλάθουν τα πρωτόπλαστα ψωμιά με τις παλάμες
μες στην καλοπελεκητή πινακωτή προικιό της.
Το φούρνο καίει τεχνίτισσα, στο φούρνο η γριά κυρούλα,
ξανανιωμένη, αφήνοντας τη συντροφιά της ρόκας.

Ω! βραδινό συμμάζεμα στο σπιτικό κατώφλι,
καρτέρεμα ανυπόμονο του πυρωμένου φούρνου!
Κι ω μέθυσμα απ' τη μυρωδιά πρώτου ψωμιού, που αχνίζει.
Κομμένο από το γέροντα παππού χωρίς μαχαίρι
και μοιρασμένο στα παιδιά, στις νύφες και στ' αγγόνια!

Και συ θυσία των ταπεινών στη θεία την καλοσύνη,
σημαδεμένο ανάμεσα με του σταυρού τη βούλα,
καλοπλασμένο πρόσφορο, της εκκλησιάς μεράδι,
που θα κοπείς την Κυριακή μες στ' αργυρό αρτοφόρι
και στ' άγιο δισκοπότηρο με το κρασί θα σμίξεις!
ΔΡΟΣΙΝΗΣ

ΤΕΧΝΗ

Ο ΑΡΤΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

ΚΟΚΚΙΝ’ ΑΧΕΙΛΙ ΕΦΙΛΗΣΑ

Κόκκιν’ αχείλι εφίλησα
Κι έβαψε τό δικό μου
Καί στό μαντήλι τό ‘ συρα
Καί έβαψε τό μαντήλι
Καί στό ποτάμι τό ‘πλυνα
Καί έβαψε τό ποτάμι
Κι έβαψε ή άκρη τού γιαλού
Κι ή μέση τού πελάγου
Κατέβη ό αιτός νά πιεί νερό
Κι έβαψαν τά φτερά του
Κι έβαψε ό ήλιος ό μισός
Και τό φεγγάρι ακέριο.

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ.

ΕΓΩ ΠΕΡΝΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΙΛΩ

Εγώ περνώ καί δέν μιλώ
Καί ή κόρη χαιρετά με
-Πού πάγεις κλέφτη τού φιλιού
Καί κομπωτή τσ’ αγάπης;
-Μ’ άν είμαι κλέφτης τού φιλιού
Καί κομπωτής τσ’ αγάπης
Τί μού ‘ δινες τά χείλη σου
Κι εγλυκοφίλησά τα;
-Κι ά σού ‘ δωκα τά χείλη μου
Κι εγλυκοφίλησές τα
Νύχτα ήταν
Ποιός μάς ένοιωσε;
Κι αυγή
Ποιός μάς εθώρει;
-Τ άστρο τσ’ αυγής τό λαμπερό
Εκείνο μάς εθώρει
Καί τ άστρον εχαμήλωσε
Καί τό ‘πε τού θαλάσσου
Καί τό θαλάσσι τού κουπιού
Καί τό κουπί τού ναύτη
Καί ό ναύτης τό διαλάλησε
Στής γής τήν οικουμένη.

Μαντίλι πλουμερὸ καὶ χρυσοκεντημένο.

-Μαντίλι πλουμερὸ καὶ χρυσοκεντημένο,
ποιὸς νἆναι τάχα ὁ νιὸς ὁποῦ θὰ σ᾿ ἀποχτήσει;
Ποιὸς νἆναι τάχα ὁ νιὸς ποὺ μ᾿ ἕνα δακτυλίδι,
μαντίλι μου ἀκριβό, κανίσκι θὰ σὲ πάρει;
Ποιὸς νἆναι τάχα ὁ νιός, ποὺ μ᾿ ἕνα φιλημά του,
γλυκὸ καὶ φλογερό, ἀπ᾿ τὸ λευκό μου χέρι
στὴν κλίνη τὴν ἁγνὴ θὰ μ᾿ ὁδηγήσει νύφην;
Ποιὸς νἆναι τάχα αὐτός; Πέτε μου, ἐσεῖς δεντράκια,
κ᾿ ἐσεῖς καλὰ πουλιά. Μουρμούρισέ μου ἀγάλια,
ἐσὺ ὡραῖε γιαλὲ καὶ γαλανὲ οὐρανέ μου!
Ἐσύ, φτερουγιαστέ, καθάριε λογισμέ μου,
γιατί δὲ μοῦ τὸν λές, γιατί δὲ μοῦ τὸν δείχνεις,
γιατί μία ὡραῖα βραδιὰ κρυφὰ δὲ μοῦ τὸν φέρνεις,
σὰν ὄνειρο χρυσό, γλυκὰ στὴν ἀγκαλιά μου;

Κώστας Κρυστάλλης

ΤΟ ΜΑΝΤΙΛΙ

Τ’ άσπρο μαντίλι πού φορώ
Βουλιέμαι νά τό βάψω
Καί άν τό πετύχω στήν βαφή
Πολλές καρδιές θά κάψω
Θά κάμω κάστρα νά ραούν
Καραβιά νά βουλιάξουν
Θά κάμω τά βλαχόπουλα
Νά χάσουν τά κοπάδια
Θά κάμω τίς αλυγαριές
Νά ρίξουν τά κλαριά τους
Θά κάμω καί έναν τσέλιγκα
Νά χάσει τά μυαλά του.

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΠΑΣ

Εκεί πού πάς πουλάκι μου
Εκεί πού θά πετάξεις
Εκεί είναι κόρες όμορφες
Καί θά μ’ αποξεχάσεις
Άν τύχει και μ’ απαρνηθείς
Καί κάμεις άλλο ταίρι
Σκλάβο νά σέ πουλήσουνε
Στής Μπαρμπαριάς τά μέρη
Καί νά σού βάλουν σίδερα
Καί στόν λαιμό καδένα
Ν’ αναστενάζεις καί νά πείς
Πώς τά φορείς γιά μένα

Βλαχοπούλα

Πάνω, σε ψηλή ραχούλα,
κάθεται μια βλαχοπούλα.
Και τη ρόκα της κρατάει
πρόβατα κι αρνιά φυλάει.

Αθάνατο νερό

Πάω γι’ αθάνατο νερό,

γι’ αθάνατο βοτάνι.

Να δώσω στην αγάπη μου,

ποτέ να μην πεθάνει.

ΠΟΘΟΙ

Τα χείλη σου είναι ζάχαρη,

το μάγουλό σου μήλο,

τα στήθη σου παράδεισο

και το κορμί σου κρίνο.

Να φίλουνα τη ζάχαρη,

να δάγκανα το μήλο,

ν' άνοιγεν ο παράδεισος,

ν' αγκάλιαζα τον κρίνο.

ΠΑΙΝΕΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΤΙΚΗΣ

Απ' όλα τα άστρα τ’ ουρανού ένα είναι που σου μοιάζει,

ένα που βγαίνει το πουρνό, όταν γλυκοχαράζει.

Κυπαρισσάκι μου ψηλό, ποια βρύση σε ποτίζει,

που στέκεις πάντα δροσερό κι' ανθείς και λουλουδίζεις;

Μα συ σαι μια βασίλισσα, π' όλον τον κόσμο ορίζεις,

σα θέλεις παίρνεις τη ζωή, σα θέλεις τη χαρίζεις.

Όντε σε γεννά η μάννα σου, ο ήλιος εκατέβει

και σού δωκε την ομορφιά και πάλι μετανέβει.

Ποιος ήλιος λαμπερότατος σού δωκε την ανθάδα,

και ποια μηλιά, γλυκομηλιά, τη ροδοκοκκινάδα;

Σαν τι το θέλει η μάννα σου τη νύχτα το λυχνάρι,

οπόχει μέσ' 'ς το σπίτι της τ' Αυγούστου το φεγγάρι.

ΤΟ ΓΕΦΥΡΑΚΙ

«ΤΟ ΓΕΦΥΡΑΚΙ ΘΑ ΠΕΡΑΣΩ
ΤΟ ΓΕΦΥΡΑΚΙ ΘΑ ΔΙΑΒΩ
ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΧΩ ΑΣ ΤΟ ΧΑΣΩ
ΜΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΧΑΣΑ ΑΣ ΒΡΩ»

ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΕΣ ΣΟΦΙΑΣ ΒΛΑΧΟΥ

Οί αγιογραφίες είναι λαϊκές απεικονίσεις βυζαντινών εικόνων, χωρίς τήν αυστηρή τεχνική τής βυζαντινής αγιογραφίας. Είναι σέ ελεύθερη έκφρασή μέ τό συναίσθημα τής στιγμής και τήν καλλιτεχνική ευαισθησία .

Φώτης Κόντογλου (1895-1965) - Ἁγιογράφος & Λογοτέχνης, Ὀρθόδοξος & Ἕλληνας

Τὸ βυζαντινοπρεπὲς καὶ λαϊκότροπο ὕφος τοῦ Κόντογλου ξένισε τὴν ἐθισμένη στὶς τεχνοτροπίες τοῦ εὐρωπαϊκοῦ συρμοῦ κοινωνία, καθὼς δὲν νεωτέριζε ἀκολουθώντας κάποια ἤδη ἀναγνωρισμένη τάση στὸ Παρίσι, ἀλλὰ ἀντίθετα καινοτομοῦσε ἀναπλάθοντας δημιουργικὰ στοιχεῖα παραδοσιακῆς τέχνης σὲ ἔργα κοσμικοῦ περιεχομένου, προτείνοντας τὴν ἐπιστροφὴ σὲ μιὰ «ξεχασμένη» κοσμοθεωρία.

"Οἱ ἄνθρωποι καταντήσανε σὰν ἄδεια κανάτια, καὶ προσπαθοῦν νὰ γεμίσουν τὸν ἑαυτό τους, ρίχνοντας μέσα ἕνα σωρὸ σκουπίδια, ἐκθέσεις μὲ τερατουργήματα, μπάλλες, ὁμιλίες καὶ ἀερολογίες, καλλιστεῖα, ποὺ μετριέται ἡ ἐμορφιὰ μὲ τὴ μεζούρα, ἠλίθιους καρνάβαλους, συλλόγους λογῆς-λογῆς μὲ γεύματα καὶ μὲ σοβαρὲς συζητήσεις γιὰ τὸν ἴσκιο τοῦ γαϊδάρου, συνδέσμους ἀφιερωμένους στοὺς ἀποθεωμένους ἄνδρας τῆς Εὐρώπης κι ἕνα σωρὸ ἀλλὰ τέτοια. Αὐτή, μὲ μιὰ ματιά, εἶναι ἡ εἰκόνα τῆς ἀνθρωπότητας σήμερα, ποὺ νὰ μὴν ἀβασκαθεῖ! Ποῦ νὰ βρεῖ κανένας καταφύγιο; ... -Δόξα στὸν Θεό, ποὺ ὑπάρχει ἀκόμα κάποιο καταφύγιο γιὰ μᾶς ποὺ δὲν εἴμαστε σὲ θέση νὰ νοιώσουμε «τὸ μεγαλεῖο της ἐποχῆς μας». Δόξα στὸν θεὸ ποὺ ὑπάρχουν ἀκόμα κάποιοι τόποι ποὺ δὲν τοὺς ἐξήρανε αὐτὴ ἡ φυλλοξήρα ποὺ λέγεται σύγχρονος πολιτισμός. «Καλὸ εἶναι νὰ ὑπάρχεις, ἀλλὰ νὰ ζεῖς εἶναι ἄλλο πρᾶγμα»

Ο Φώτης Κόντογλου συμβούλευε τούς αγιογράφους:

«Όταν πρόκειται να αρχίσεις μίαν εικόνα, κατά πρώτον κάμε την προσευχή σου εις τον Κύριον, να σε φωτίση εις το έργον σου, ποιών το σημείον του σταυρού».

ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ

Μέσα από τήν τέχνη εκφράζεσαι , διδάσκεσαι, κατανοείς τόν κόσμο μέ τόν δικό σου τρόπο, δημιουργείς κόσμους , αναζητάς τό νόημα τής ζωής, τής δημιουργίας, Τόν Θεό . Ότι δημιουργεί ό άνθρωπος μέ τά χέρια του καί την ψυχή του , τού ομορφαίνει τόν χώρο του καί τό περιβάλλον του. Προσέξτε μέ τί καμάρι λέει κάποιος «Εγώ τό έφτιαξα» . Άρα ή ανάγκη μας είναι νά δημιουργούμε μέσα στήν δημιουργία. Νά τήν αντιγράφουμε , νά τήν μιμούμαστε, νά γεννάμε νέα πράγματα, νά προσθέτουμε σέ αυτήν καί νά τήν συντηρούμε. Κάντε κάτι όλοι. Γιατί όλοι μπορείτε. Εκφρασθείτε μέ οποιονδήποτε τρόπο . Θά σάς κάνει καλό καί θά σάς βοηθήσει.

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

ΤΟ ΧΩΡΙΟ

ΛΑΪΚΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ

ΛΑΪΚΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ

Ο αυθορμητισμός, η φαντασία πέρα από περιορισμούς στο θέμα, τα χρώματα, την ιδέα, αλλά και το στήσιμο των προσώπων και των αντικειμένων, κάνουν την λαϊκή ζωγραφική μια από τις πιο αυθεντικές εκφράσεις των τεχνών. Ο καλλιτέχνης αποδίδει αυτό πού τον συγκινεί και τον κάνει να βγαίνει από μέσα του , με έναν δικό του τρόπο, κάτι σαν παρόρμηση , χωρίς να αναζητά την αποτελεσματική απεικόνιση του ίδιου του φανταστικού του «πραγματικού», χωρίς να αυτόεπιβάλετε να παραμείνει κολλημένος σε μια συγκεκριμένη γραμμή και νοοτροπία, και κατά αυτόν τον τρόπο αισθάνεται και ελεύθερος από τεχνικές και ιδέες κατευθυνόμενες.

Η ΚΟΡΗ ΣΤΟ ΑΛΩΝΙ